داستانی کوتاه از من:

سایه ای از کنارم عبور کرد طوری که از توی تلویزیون هم متوجه عبورش شدم.  به عقب برگشتم مثل همیشه هیچکس نبود.  انگار کم کم تؤهم هایم رو به افزایش رفته بود.  اونقدر که به قول خانم دکتر باید بستری شوم.  بلند شدم چند قدم به طرف دستشویی برنداشته بودم،  که پایم به لیوان برخورد و صدای شکستن آن فضای سکوت ِ مرده سالن را زنده کرد.  باید تکه های شیشه را برمی داشتم،  قبل از اینکه پای سایه را می بُرید.  به آشپزخانه رفتم و جارو را برداشتم.   کنار تکه های شیشه که رسیدم با دیدن قطره های خون روی سرامیک میخکوب شدم.  ناخودآگاه اشکهایم سرازیر شد.  لعنتی باید زودتر شیشه ها را برمی داشتم.  درحال غر زدن بودم که سایه دوباره از کنارم عبور کرد.  شیشه ها  را توی سطل زباله ریختم دستم را شستم.  از توی آشپزخانه که به سالن نگاه کردم،  رد خونی را دیدم که تا کنار من آمده بود.  انگار سایه خیال نداشت از کنار من تکان بخورد.  آهی کشیدم و بعد گفتم بیا برویم پایت را پانسمان کنم.  به دستشویی که رسیدم پایش را شستم و با کمی باند بستم.  به اتاق خواب رفتیم سایه را گذاشتم توی تخت خودش بوسیدمش و رفتم روی تخت خودم.  خواب از سرم پریده بود بلند شدم و به سالن برگشتم.  تلویزیون را روشن کردم.  هنوز روشن نشده بود که تصویر سایه ای دوباره از آن عبور کرد.  خواستم برگردم اما تصمیم گرفتم بنشینم و توجه ای نشان ندهم.  حالا تصویر برفکی تلویزیون پدیدار شده بود سایه کنارم لم داده بود.                                                                                     

خواستم یواشکی به چشمهایش نگاه کنم اما ترسیدم.  دلم برایش تنگ شده بود برای دستهایش،  آغوشش،  وای خدای من کاش میشد بغلم کند زل بزند توی چشمهایم لبش را... روی کاناپه خوابیدید؟  تا کی می خواهید  به این وضع ادامه بدهید ؟ بلند شوید آقا.  می خواهم لکه های خونی توی سالن را تمیز کنم.  بروید روی تختتان بخوابید.  نور خورشید دقیقا وقتی سایه خانم پرده ها را کنار زد زل زد توی چشمهایم.  بدنم درد عجیبی را تحمل میکرد.  پرسیدم سایه خانم امروز چند شنبه است؟  با پاسخ سایه خانم یاد قرار همیشگی افتادم.  به رختخوابم رفتم تا استراحت کاملی داشته باشم و مثل همیشه شادو سرحال به دیدنش بروم.                                                                                                                

 همیشه خواب می مانید آقا.  باید بروید سر... مثل برق گرفته ها از جا پریدم.  به طرف حمام رفتم یک دوش آب گرم گرفتم و آماده شدم.  احساس گرسنگی داشتم اما باید ناهار را با او می خوردم.  دو پُرس غذا سفارش دادم یک دسته گل مریم و چند شمع.  وقتی رسیدم مثل همیشه دست فروش ها و گل فروش ها و گلاب فروش ها کنار درب  ورودی جمع شده بودند.  به قبر سایه که رسیدم،  اشکهایم  سرازیر شدند.  غذا و گل و شمع ها را طوری که او دوست داشت چیدم.  به طرف ماشین برگشتم تا سایه،  سگ ملوس همسرم را هم بیاورم.  وقتی برگشتم تا سه نفری ناهار بخوریم درب سالن سلف را بسته بودند.  پرستار دستم را گرفت و گفت:  مثل همیشه دیر رسیدی.  خانم دکتر گفتند که غذای شما را به اتاقتان بیاورم.  می خواستم داد بزنم اما سایه ای از کنارم رد شد.  برگشتم دختری که اصلا شبیه ساکنین تیمارستان نبود گفت:  اسم من سایه است.  اسم شما چیه؟                                                                                                                                 

قبل از هر چیز باید مطلبی را عرض کنم و آن اینکه تجربه داستان نویسی ندارم و اگر داستانم ایرادهایی دارد، نقدهای ارزشمند شما به بهتر شدن بنده کمک خواهد کرد.